her.
Trixie
16 years old, trapped in an 11-year old's body
loves the scent of: cupboards, air conditioners, coffee, cinammon, and Bayo (as in the store)
moods too easily swayed by whatever music is playing
fickle, undecided, impatient, paranoid
Jason Mraz ♥
likes things clean, but is pretty messy
interested in photography (haha as if)
out of words
Tuesday, July 8, 2008!
HandWritten on; 5:18 AM
Natouch ako kay Mrs. Obillo kanina. Palakad ako galing meeting ng Module 4, papuntang classroom. Nasa may tapat na ko ng faculty, nang makita ko sila ni Carissa M. (ang isa sa dalawang magagandang Art Eds ng mag. K, nangbola pa. Joke, maganda talaga kayo. Yihee :P). So singit naman ako sa kanila, dahil malamang cover art ang pinag-uusapan nila at kahit wala akong kaalam alam o kahit konting talento sa pag-ddrawing, inuusisa ko na rin kasi dapat may pakialam ako sa lahat ng bagay. Edi usap sila. Kinig lang ako. After nila mag-usap, sabi ni Mrs. O:
"Next time na kita haharass-in, after ng leadership training. Di ka na ata nakakakain eh." Sabay smile.
Thoughtful sentiment, pero parang mas kinabahan pa ata ako. Mukhang matinding panghaharass ang haharapin ko next week. Yiiiiikes nakakakaba!!!
Hay. Medyo nawawalan na ako ng loob na pilitin ang sarili kong maging positive, dahil alam ko namang sa loob ko ay pessimistic talaga ako.
Ibang usapan naman. Natouch ulit ako. Kay Papa this time. Kasi ang tatay ko nagsisimba siya every first Friday of the month, at sinisiguro niyang hindi niya yun minimiss kahit nasaang lupalop man kami ng mundo. Halimbawa, nung nag-Vigan kami pati Zambales, naghanap talaga sila ni Mama ng mapagsisimbahan. Basta ayun. Tapos kanina sinabi niya sakin kung ano yung pinagdarasal niya for the past few months (kasi diba pag naka-9 kang sunud sunod na first Fri masses, pwede kang magwish or something like that). Hindi ko na sasabihin kung ano yun, kasi nakakaiyak. Haha. Pero ayun. Nakakatouch ng sobra pero nakakatakot din, kasi pano kung hindi magkatotoo yung winish niya?
Eto nanaman. Sabi ko na sa inyo e, sobrang pessimistic talaga.
Sometimes I get so fed up, I don't even wanna look at myself
But people have problems that are worse than mine
I don't want you to think I'm complaining all the time
-stand still, look pretty
Kung ako lang pwedeng mag-wish, sana kaya kong pagsabaysabayin LAHAT ng kailangan. Pero dahil impossible yun, sana nalang biyayaan ako ng kahit konting optimism. Yung totoong pagiging positive. Hindi yung trying-to-convince-myself-to-see-the-bright-side-of-everything positive.
--edit.
May kausap ako sa YM. Tinatanong kung stressed na daw ako. Sabi ko oo with a straight-faced emoticon (na madalas kong gamitin lately. hindi lang sa YM, sa totoong buhay pa. haha). Tapos tinanong ko rin siya kung siya ba stressed na. Sabi niya oo, pero ma-smile pa rin daw siya kasi mas madali daw itong itype (:D) kesa dito (:|). Ang babaw ng sitwasyon, pero parang ang lalim kasi ng meaning.
Di ba dapat mas madali talagang ngumiti?
Is this a sign, God? Sinasabi ko na e, dapat talagang matuto talaga ako nun. Heeeeeeeeeeeeeeeeelp!
------------------
Anyway, HAPPY BIRTHDAY to my best cousin/friend/everything. Dancing queen na siyaaaaa! Young and sweet only 17. I love you forever. Kahit di mo 'to mababasa :)
